لالایی ویگن شاید یکی از ده ها ترانه لالایی ست که با مضمون و تمی غمگین ساخته خود ویگن ارایه میشه. با همراهی تنها یک ساز گیتاری که خود خواننده می نوازه. توی این پادنوا البته میخوایم بیشتر درباره کسایی بگیم که این لالایی رو خوندن یعنی ویگن و برادرش کارو...

«درد و غمی که به خاطر جدایی از سرزمین مادری در بین مردم دو سوی ارس دیده می‌شد، مرا ترغیب می‌کرد تا ترانه‌ای برای این موضوع بنویسم. زمانی که هیچ کدوم از حکومتها اجازهٔ دیدار از اقوام آن طرف ارس را به ما نمی‌دادند»

این تنها یک ترانه نیست؛ این شرح حال ترانه سرا "لیلا کسری" ست که با صراحتی بینظیر، از درد سرطان می گه، از سیاه شدن رگ و ریشه‌هایش، از خشکیدن جوونه‌هاش. اما در عین حال، از دلی میگه که داره به غم زمونه هم می‌خنده. 

این اثر با صدای هایده، آهنگسازی فرید زلاند و تنظیم آندرانیک برای اولین بار در 1363 ضبط میشه