او سی و هشت سال پیش نخستین فیلمش-ملاقات- را ساخت و طی سی سال، سیزده فیلم بلند، چند تله فیلم و یک سریال نوشت و کارگردانی کرد. سه گانه‌ی معروف او- رسم عاشق کشی، جایی در دوردست و باد در علفزار می‌پیچد- در بالاترین مرتبه‌ی کارنامه‌اش قرار دارد و فیلم پرپرواز که می‌گوید چندان دوستش ندارد، بیشترین اقبال عمومی را درمیان فیلم‌های معصومی داشته است.

فیلم خرس که از فیلم‌های خوب معصومی به حساب می‌آید، چهارده سال است که بی جهت به محاق توقیف رفته و او به شدت از این جهت آزرده است.

او هشت سال است فیلم نساخته و آخرین فیلمش -کار کثیف- چندان موفق نبود ولی چند فیلمنامه آماده دارد که امیدوار است به‌زودی یکی از آنها را بسازد.

جامعه بی‌محابا پیش می‌رود و ما عقب می‌مانیم

کیوان کثیریان: او یکی از دو فیلمساز زن ایرانی است که برای نخستین بار پس از انقلاب پشت دوربین ایستاد. پوران درخشنده که در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ برای تلویزیون مستند می‌ساخت، در سال ۶۵ با فیلم رابطه به سینمای حرفه‌ای روی آورد و خود را به عنوان یک فیلمساز جدی با دغدغه‌های اجتماعی مطرح کرد. او در طول دوران کاری خود، همواره به خانواده، کودکان آسیب دیده و تاثیر آسیب‌های اجتماعی بر کودکان و نوجوانان توجه ویژه نشان داده است.

او طی نزدیک به چهل سال فعالیت، ۱۲ فیلم ساخته ولی حالا ۹ سال از آخرین فیلمش، زیر سقف دودی می‌گذرد. او چندسال برای ساخت فیلمنامه‌ هیس پسرها گریه نمی‌کنند، تلاش کرد اما موفق نشد و حالا می‌گوید که دلسرد شده.

رابطه، پرنده کوچک خوشبختی، عبور از غبار، زمان از دست رفته، عشق بدون مرز، شمعی درباد، رویای خیس، بچه‌های ابدی، خوابهای دنباله دار، هیس دخترها فریاد نمی‌زنند و زیر سقف دودی از جمله فیلم‌های درخشنده هستند. با او در برنامه اینسرت روزنامه شرق به گفت‌وگو نشسته ایم:

هنرمند باید در هر شرایطی کنار مردم باشد

کیوان کثیریان: احترام برومند خواهر بزرگ‌ترِ برومندهاست. او پیش از انقلاب، سال‌ها در تلویزیون ملی، مجری و گوینده برنامه‌های کودکان بود و محبوب نسلی که کودکی و حتی نوجوانی‌شان را در دهه چهل و پنجاه می‌گذراندند.

پس از انقلاب اما او و بسیاری دیگر، به دلیل قوانین جدید پوشش و رویکردهای تازه، از تلویزیون کنار ماندند و آدم‌های جدید با رویه و ظاهری کاملا متفاوت، جایگزینشان شدند. احترام برومند سال‌ها کار نکرد و هرگز هم به تلویزیون بازنگشت، اما همچنان محبوبیتش به عنوان دوست مهربان و خوش‌روی بچه‌ها میان همان نسل که حالا پنجاه ساله و شصت ساله‌اند و حتی نسل‌های بعدی محفوظ ماند.

او در سال‌های اخیر بیشتر از قبل جلوی دوربین رفته و در چند فیلم و سریال بازی کرده است.

با احترام برومند در برنامه اینسرت شرق درباره کودکی، خاطرات تلویزیون و انقلاب و کمی درباره‌ی کارهای تصویری‌اش گپ زدیم.

راه خروج از بن بست سینما، حذف پروانه ساخت است

کیوان کثیریان: اگر قرار باشد فیلمنامه نویسان حرفه‌ای سینمای ایران را فهرست کنیم، بی‌شک یکی از نام‌های بالای جدول، فرهاد توحیدی است. او در سال‌های فعالیتش در سینما فقط فیلمنامه نوشته و نامش بر پیشانی فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری نشسته است.

او در دانشگاه هنرهای دراماتیک تحصیل کرده و پیش از آنکه وارد سینما شود، تئاتر کار می‌کرد.

البته که توحیدی در کنار فیلمنامه‌نویسی در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ سینما، کار صنفی کرده و در زمان تعطیلی خانه سینما توسط دولت دهم و سال‌های پیش و پس از آن، رییس هیات مدیره‌ی خانه سینما بود.

سریال‌های یک‌مشت پر عقاب، آپارتمان، شوق پرواز، بچه‌های خیابان و فیلم‌های مرد عوضی، دنیا، مربای شیرین، گاهی به آسمان نگاه کن، پاداش سکوت، شهر موشها۲، امکان مینا، بدون قرار قبلی و مست عشق از جمله آثار کارنامه‌ی توحیدی هستند. با او کمی پیش از جنگ ۱۲ روزه گفت‌وگو کرده‌ایم.

مدیران تلویزیون سالها زحمت کشیدند تا کسی تلویزیون‌نبیند

کیوان کثیریان: مسعود کرامتی را در دهه اخیر تنها به عنوان بازیگر در فیلم‌ها و سریال‌ها دیده‌ایم. اما او در دهه‌های گذشته نویسنده و کارگردان بسیاری از سریال‌ها و فیلم‌هایی است که در خاطره جمعی ما به ثبت رسیده است. کرامتی از جمله سینماگران تحصیلکرده کشور ماست که با کار عروسکی آغاز کرد، با نصرت کریمی کار کرد، با رسول ملاقلی‌پور آشنا شد، دستیاری کرد، فیلم ساخت، تئاتر کار کرد و بی‌آنکه اصراری داشته باشد، کارنامه‌ی حرفه‌ای اش سال‌ها با با ساخت فیلم‌ها و سریال‌های کودک گره خورد.

خانه‌ما، پاتال و آرزوهای کوچک، کودکانه، مرغابی وحشی، روز کارنامه، چراغ جادو روشنایی‌های شهر، پزشکان و یادداشت‌های زن خانه‌دار از جمله فیلم‌ها و سریال‌های شاخصی است که کارگردانی کرد.

او بازی در فیلم‌های مجنون، پناهنده، سفر به چزابه، باغ‌های کندلوس، چهاراه استانبول، لاک قرمز، جاندار، بی‌سروصدا و سریال های راه بی‌پایان، خسوف و جان سخت بخشی از کارهایی است که کرامتی را به عنوان بازیگر در آن‌ها دیده‌اید.

با او در اینسرت چند روز پیش از جنگ ۱۲ روزه گفت‌وگو کرده‌ایم.

بیضایی و دولت آبادی سربداران را نوشتند ولی رد شد

کیوان کثیریان: علی ژکان، نویسنده و کارگردان سینما در دومین برنامه‌ اینسرت درباره‌ مراحل نوشته شدن فیلمنامه‌ سریال سربداران، از بهرام بیضایی به عنوان یکی از نویسندگانی نام برد که نسخه‌ی اولیه‌ی فیلمنامه را نوشته بود ولی به اعتقاد ژکان تنها به دلیل مشکلی که با نام بیضایی وجود داشت، این فیلمنامه رد شد. همچنین محمود دولت آبادی نیز دوقسمت از فیلمنامه را نوشت که متن او هم سرنوشتی مشابه متن بیضایی داشت. تا سرانجام کیهان رهگذار نویسنده‌ سربداران شد.

کیوان کثیریان: محمدعلی سجادی، هنرمند است؛ هنرمندی تجربه‌گرا و بی‌قرار. او نقاش است، شعر می‌گوید، رمان می‌نویسد، شاهنامه‌پژوه است و البته عاشق سینما و دلباخته‌ی رمز و راز و اسطوره. او از نخستین فیلمسازان پس از انقلاب است و اولین فیلم او- بازجویی یک جنایت- از بهترین نمونه‌های سینمای پلیسی ایران به حساب می‌آید. سجادی همواره تلاش کرده با فیلم‌هایش قصه‌ بگوید و گرامر خود را در سینما بیابد. او به سینمای تعلیق و معما علاقه‌مند است و در بیش از چهار دهه فیلمسازی، همواره از تجربه‌های جدید استقبال کرده است. سجادی در دهه‌های گذشته پرکارتر بود، گرچه در موارد متعدد، زیر فشار سیستم سانسور، آزار دید و خانه‌نشین شد. سجادی از دهه ۹۰ تاکنون به روال مرسومِ گیشه‌سالاری تن نداد و ترجیح داد سینمای شخصی‌اش را بسازد. پس مستندهای متعددی از شاهنامه ساخت، درباره شخصیت‌های مهمی مستند کار کرد، فیلم‌های کم هزینه ساخت و حالا با کامپیوتر شخصی‌اش انیمیشن‌های بلند می‌سازد. بوف کور هدایت، زال و رودابه و حالا آرش کمانگیر. او معتقد است در هر شرایطی می‌شود و باید کار کرد و این تنها راه نجات است.

شاید بتوان گفت این روزها او از مستقل‌ترین و پرکارترین هنرمندان سینمای ماست.